Պատկերացրեք սա․ դուք վայրէջք եք կատարում Բարսելոնայում շաբաթ օրը, իսկ հաջորդ շաբաթվա ընթացքում Իսպանիան աննկատորեն վերափոխում է ձեր ներաշխարհը։
Հիացմունքն առաջինն է դիմավորում ձեզ Սագրադա Ֆամիլիայի (Սուրբ Ընտանիքի տաճարի) տակ, մի շինություն, որն ասես կենդանի լինի և դեռ շարունակի երազել իր գոյության մասին։ Խաղաղությունը գտնում է ձեզ Մոնսերատում, որտեղ լեռները լռում են 9-րդ դարի վանքի շուրջը։ Վեհությունը լցնում է Մադրիդը, և երբ ընթրիքի ժամանակ հնչում է ֆլամենկո կիթառի հառաչանքը, ձեր մեջ կզարթնի հնամենի ու հպարտ մի զգացում։
Պատմությունը փաթաթվում է ձեր շուրջը Տոլեդոյում և Կորդոբայում, որտեղ արևի ճառագայթներն ընկնում են Մեսկիտայի կամարների վրայով, և որտեղ դարեր շարունակ կողք կողքի ապրել են տարբեր հավատքներ։ Կրքոտությունը բարձրանում է Սևիլիայում՝ Գվադալկիվիրի ափերով քայլելիս, մինչ քաղաքը թրթռում է իր սեփական ջերմ ու անշտապ ռիթմով։ Հմայքը համակում է ձեզ Գրանադայում՝ Ալհամբրայի պարիսպների մոտ, որտեղ յուրաքանչյուր քար ասես սիրո և կարոտի պատմություն է պահպանում։ Ջերմությունը եզրափակում է ճանապարհորդությունը Վալենսիայում՝ պաելյայի հայրենիքում, նախքան ճանապարհը ձեզ հետ կբերի այնտեղ, որտեղ ամեն ինչ սկսվել էր։
Եվ երբ ամեն ինչ ավարտվի, դուք չեք հիշի միայն այն, ինչ տեսաք։ Դուք կհիշեք, թե ինչ զգացիք․ նոր ընկերների հետ կիսած տապասների համը, ֆլամենկոյի մրմուռը ձեր կրծքում և այն լուռ վստահությունը, որ ձեր մի մասնիկը միշտ պատկանելու է Իսպանիային։